اجرای برنامه
در ابتدای کار مهمترين مسئله حفظ نيرو و ذخيره انرژی موجود در بدن است. کوهنوردان بايد انرژی خود را به سه قسمت تقسيم کنند. انرژی صعود - انرژی فرود و انرژی دخيره. در هنگام حرکت بايد گامهای ثابت و يکنواخت داشته باشيد بطوريکه بتوانيد ساعتها آن را بدون توقف حفظ کنيد. در سربالايی ها تند نرويد و در شيب های تند ( حتی در زمان پايين آمدن) بصورت زيگزاگ حرکت کنيد. البته در شيبهای پر برف که خطر بهمن وجود دارد اين روش مناسب نيست). در موقع حرکت هميشه متناسب با شيب مسير قدم برداريد تا دچار کشيدگی عضلات نشويد و فشار به ريه و قلب هم کمتر شود. طول قدمها متناسب با زياد شدن شيب و سختی مسير بايد کوتاهتر شده و با فاصله کمتری نسبت به زمين برداشته شوند.
با تنفس صحيح خستگی کمتر خواهد شد و نيروی بيشتری در بدن ذخيره می شود. بايد عميق و آرام تنفس کرد و عمل دم را از راه بينی انجام داد. چون تنفس از راه دهان باعث تشنگی و خشکی گلو و در هواي سرد باعث عفونت لوزه ها و سرماخوردگی می شود. با زياد شدن شيب و ارتفاع با يک قدم عمل دم و با قدم بعدی عمل بازدم را انجام دهيد و دقت کنيد که تعداد ضربان قلب شما در دقيقه بيش از حد بالا نرود.
برای استراحت زمان بيشتر از ۱۰ تا ۱۵ دقيقه را در نظر نگيريد چون بدن شما کم کم سرد می شود و حالت خشکی پيدا می کند و برای حرکت مجدد دچار مشکل می شويد.
در هر استراحت می توان از مواد شيرينی مثل انجير خشک - خرما و شکلات استفاده کنيد در هوای سرد خوردن ميوه هايی مثل پرتقال و ليمو شيرين به شما کمک خواهد کرد.
و در آخر اينکه هميشه با احتياط حرکت کنيد و مراقب سنگهای زير پای خود باشيد چون ممکن است باعث ريزش سنگهای ديگر شود و جان ديگر کوهنوردان را به خطر اندازد. با فرياد های بلند آرامش کوه را بهم نزنيد. موقع پايين آمد از کوه هرگز ندويد چون به زانو ها آسييب جدی وارد می شود. قبل از تاريک شدن هوا ارتفاع خود را کم کنيد و برای زودتر رسيدن راه های نا آشنا را انتخاب نکنيد. بيشتر حوادث هنگام برگشتن اتفاق می افتند پس برنامه ريزی مناسبی برای برگشت داشته باشيد.
+ نوشته شده توسط در و ساعت
|