
چند وقتی است که اخبار مربوط به تخصیص بودجه برای واردات بنزین را دنبال می کنم و منتظرم ببینم که آیا بالاخره راه حلی برای این درد بی درمان یارانه هنگفت بنرین و واردات اون پیدا می شه یانه. شوخی نیست بنا ست چیزی حدود سه میلیارد دلار به واردات بنزین از خارج از کشور اختصاص پیدا کنه. دیدن خبر افتتاح یک مسیر دوچرخه رو بین کرمانشاه و سراب نیلوفر دوباره مرا به فکر همان طرح های آفتاب ندیده ام انداخت. اما خبر:
بزرگترين جاده دوچرخهرو كه توسط وزارت راه و ترابري بين كرمانشاه و سراب نيلوفر احداث شده است، به بهرهبرداري رسيد. اين جاده در راستاي حمايت از ورزش دوچرخه سواري و به منظور تأمين ايمني تردد افراد علاقهمند به اين ورزش در مجاورت راه كرمانشاه ـ سراب نيلوفر به طول700/17 كيلومتر و با 3 متر عرض و نيم متر شانه خاكي از طرفين اجرا شده است. اين پروژه با اعتباري بالغ بر 4 هزار ميليون ريال اجرا و به بهره برداري رسيد.در مراسم افتتاح اين پيست، تعدادي دوچرخه سوار در يك حركت نمادين طي مسير كردند و جوايزي به آنان اهداء شد. بازتاب
الان می گید این بابا دوباره رفت سراغ داستان همیشگی دوچرخه و دوچرخه سواری در هلند. چرا که نه؟ شاید شما هم اگر طعم شیرین استفاده از دوچرخه را چشیده بودید و می دیدید که این ارابه دوچرخ چه کارها که نمی تواند بکند، با من هم عقیده می شدید.
معضل یارانه سوخت: یکی از مشکلاتی که سر راه تعدیل قیمت سوخت قرار دارد این است که بواسطه مشکلات نظام حمل و نقل عمومی کشور، افزودن قیمت سوخت تنها سطح عمومی قیمت ها (نرخ تورم) را بالا می برد . از اینرو مخالفان تعدیل قیمت بنزین معتقدند که ما باید ابتدا نظام حمل و نقل عمومی را گسترش بدهیم و جایگزینی برای خوردو های شخصی معرفی کنیم تا بعد از افزایش قیمت سوخت مردم به حمل و نقل عمومی روی اورند. منتهی گسترش نظام حمل و نقل عمومی زمان بر است و در کوتاهمدت امکان پذیر نیست.
معرفی دوچرخه بعنوان یک وسیله نقلیه شهری: گرچه دوچرخه معمولا به عنوان یکی از وسایل متداول حمل و نقل شهری به حساب نمی آید ولی تجربه کشورهایی چون هلند شاهد این مدعا است که دوچرخه نیز می تواند به عنوان وسیله ای نقلیه حداقل برای مسافت های متوسط در سطح شهر ها تعریف شود. البته ترویج دوچرخه سواری نیز نیازمند ایجاد بسترهایی همچون ایجاد مسیر دوچرخه است ولی حداقل خود این وسیله انچنان سرمایه بر نیست.







