اسطوره شكني
مرداد 86،
مجسمه اي از زنده ياد امير صياد شيرازي با صرف هزينه اي گزاف، بالغ بر دهها ميليون تومان (برابر با هزينه ساخت مجتمع بارگاه سوم دماوند) ساخته و توسط گروهي از سربازان بر بلنداي كوه دماوند به يادگار نهاده شد. انتظار سازندگان اثر آن بود كه صعود كنندگان قله هر يك با ثبت عكسي در كنار مجسمه صعود خود را جاودانه سازند و نام امير صياد شيرازي همچون نام كهن دماوند جاودانه گردد.
مرداد 87،
اينك مي توان قطعات مجسمه را در هر سوي قله مشاهده كرد و تنها پايه هاي آن در محل قبلي بر جاي مانده و شايد اگر توان جسماني آنها اجازه مي داد آن را هم به اطراف آتشفشان خاموش دماوند پرتاب مي كردند!
بحث بر سر دشمني آن عده با نام صيادشيرازي نيست، كه همه از رشادتهاي او در دوران جنگ و دفاع مقدس آگاهند.
بحث بر سر نامانوس بودن محل قرارگيري مجسمه است!
اينكه سازندگان اين اثر زيبا بي توجه به علائق كوه نوردان و گردشگران مجسمه را درمحلي قرار دادند كه هيچگونه سنخيتي با اين مجسمه نداشت بي شك در تخريب آن نقش مهمي داشته! و بدون ترديد هدف تخريب كنندگان اين اثر مخالفت با تفكري بوده كه مجسمه را بر بلنداي ايران قرار داده! اين امر همانند آن است كه تمثالي از يك كوه نورد جان باخته را (همچون زنده ياد محمد اوراز) در داخل پادگاني نظامي بر پا نمايند! براستي برخورد سربازان و افسران و درجه داران با اين مجسمه چگونه خواهد بود؟!
كاش سازندگان اين مجسمه كه امروز قطعات آن تنها موجبات رخوت گردشگران و كوه نوردان را فراهم مي آورد پيش از اين كار اقدام به مشاوره با اهل كوه مي نمودند تا اينچنين موجب بي حرمتي به يكي از ارزشمندترين سرداران دوران جنگ نگردند و از سوي ديگر حرمت كوه اسطوره اي دماوند نيز به سخره گرفته نشود!
اينك بهتر آن است تا سازندگان اثر به همان شكل براي جلوگيري از اهانتهاي بيشتر و صد البته پاكيزه نگاه داشتن محيط مقدس كوه دماوند با صرف هزينه اي به مراتب كمتر از هزينه ساخت اثر اقدام به بازگرداندن قطعات آن نموده و البته پس از ترميم و بازسازي آنرا در يكي از محلهاي هم جنس سردار نظير پادگانهاي آموزشي نصب نمايند.
شايد با اين كار دماوند هم آسوده تر بماند.
مجسمه اي از زنده ياد امير صياد شيرازي با صرف هزينه اي گزاف، بالغ بر دهها ميليون تومان (برابر با هزينه ساخت مجتمع بارگاه سوم دماوند) ساخته و توسط گروهي از سربازان بر بلنداي كوه دماوند به يادگار نهاده شد. انتظار سازندگان اثر آن بود كه صعود كنندگان قله هر يك با ثبت عكسي در كنار مجسمه صعود خود را جاودانه سازند و نام امير صياد شيرازي همچون نام كهن دماوند جاودانه گردد.
مرداد 87،
اينك مي توان قطعات مجسمه را در هر سوي قله مشاهده كرد و تنها پايه هاي آن در محل قبلي بر جاي مانده و شايد اگر توان جسماني آنها اجازه مي داد آن را هم به اطراف آتشفشان خاموش دماوند پرتاب مي كردند!
بحث بر سر دشمني آن عده با نام صيادشيرازي نيست، كه همه از رشادتهاي او در دوران جنگ و دفاع مقدس آگاهند.
بحث بر سر نامانوس بودن محل قرارگيري مجسمه است!
اينكه سازندگان اين اثر زيبا بي توجه به علائق كوه نوردان و گردشگران مجسمه را درمحلي قرار دادند كه هيچگونه سنخيتي با اين مجسمه نداشت بي شك در تخريب آن نقش مهمي داشته! و بدون ترديد هدف تخريب كنندگان اين اثر مخالفت با تفكري بوده كه مجسمه را بر بلنداي ايران قرار داده! اين امر همانند آن است كه تمثالي از يك كوه نورد جان باخته را (همچون زنده ياد محمد اوراز) در داخل پادگاني نظامي بر پا نمايند! براستي برخورد سربازان و افسران و درجه داران با اين مجسمه چگونه خواهد بود؟!
كاش سازندگان اين مجسمه كه امروز قطعات آن تنها موجبات رخوت گردشگران و كوه نوردان را فراهم مي آورد پيش از اين كار اقدام به مشاوره با اهل كوه مي نمودند تا اينچنين موجب بي حرمتي به يكي از ارزشمندترين سرداران دوران جنگ نگردند و از سوي ديگر حرمت كوه اسطوره اي دماوند نيز به سخره گرفته نشود!
اينك بهتر آن است تا سازندگان اثر به همان شكل براي جلوگيري از اهانتهاي بيشتر و صد البته پاكيزه نگاه داشتن محيط مقدس كوه دماوند با صرف هزينه اي به مراتب كمتر از هزينه ساخت اثر اقدام به بازگرداندن قطعات آن نموده و البته پس از ترميم و بازسازي آنرا در يكي از محلهاي هم جنس سردار نظير پادگانهاي آموزشي نصب نمايند.
شايد با اين كار دماوند هم آسوده تر بماند.
در همين ارتباط
اسطوره ها
منبعhttp://www.kouheghaf.blogspot.com/
منبعhttp://www.kouheghaf.blogspot.com/
+ نوشته شده توسط کازم در و ساعت
|